Het Horeca Leven

Ik denk dat ik weet hoe het moet

ISBN 978-94-6206-654-0

Als ondernemer krijg je met veel verschillende zaken te maken. Denk bijvoorbeeld aan de bank, de overheid, de Kamer van Koophandel en andere instanties.
Het Horecaleven, Ik denk dat ik weet hoe het moet geeft hierover uitleg. Het geeft inzicht in het overleven van een horecabestaan met al zijn voor- en nadelen.
Je leert om te gaan met gasten, vertegenwoordigers en louche verkopers.
De rode draad is: hoe knopen we de touwtjes aan elkaar en houden we het hoofd boven water?

Te bestellen via www.boekscout.nl of per e-mail wim@esselink.nu + € 2,95 verzendskosten en o.v.v. Naam, Adres, Woonplaats.

In de boekhandel te bestellen met ISBN 978-94-6206-654-0.

Auteur: Wim Esselink
Uitvoering/formaat: Paperback 12,5 cm x 20 cm
Aantal pagina's: 100
ISBN: 978-94-6206-654-0
Verschijningsdatum: 8 februari 2013

Contact opnemen Bestel online! 15,95

Een stukje uit het boek:


Ik heb er ooit eentje, hr. S., na hem vele malen uit de zaak gestuurd te hebben, een brief geschreven met het verzoek om niet meer mijn zaak aan te doen met een bezoek (lokaalverbod). De gemeente en politie hadden tevens een brief ontvangen van mij. Hij was zeer bekend bij deze instanties.
Op een zonnige dag fietste ik naar de zaak en kwam de persoon in kwestie onderweg tegen. Hij riep uit volle borst: "Hei Willem, je komt er bij mij óók niet meer in", een bewijs dat hij de brief had gelezen.
Maar een tijdje later kwam hij toch weer op een avond binnenlopen. Er zat een aantal klanten aan een tafeltje en S. kwam dreigend aan de bar staan en hield z’n hand achter z’n lange (de Kock) jas. Hij zei dat hij mij zou gaan vermoorden! Ik ben een klein stapje achteruit gegaan (veel ruimte had ik niet achter de bar) want hij zou me met van alles en nog wat kunnen raken, van een honkbalknuppel tot een pistool.
Je weet niet wat die... bij zich hebben! Ik probeerde vriendelijk te vertellen dat hij niet welkom was en dat ik de politie zou gaan bellen. Maar om bij de telefoon te komen, moest ik nog dichter langs hem heen lopen, maar dat was niet meer nodig want hij haalde zijn hand achter z’n jas vandaan met een volle beugelfles Grolsch in z’n handen en vroeg om een bierglas!
Het zweet brak mij uit en ik heb hem onmiddellijk de zaak uitgewerkt. Hij was een kop groter dan ik, maar hij wist van de politie, dus koos hij eieren voor z’n geld. De klanten aan het tafeltje waren direct al snel vertrokken.